De dochter van Bart

Bart was met zijn dochter Louise op we naar de stad. Al rijdend in de auto hadden ze thuis afgesproken dat ze op het terras van het cafeetje dat direct in de zon lag daar wat zouden drinken. Hierna zouden ze de winkels afgaan op zoek naar het kopen van een stoere spijkerbroek en schattige laarsjes voor haar. Terwijl Bart vooral op de weg lette voor een veilige autorit was hij stiekem trots op Louise. Vanaf dat ze geboren was had hij het zwaar gevonden haar op te voeden. Nu ze bijna 18 jaar werd en voor haar VMBO-diploma geslaagd was ging er een last van hem af.

Overmorgen zou ze haar diploma in ontvangst nemen en in de herfst aan een vervolgopleiding beginnen. Haar puberige trekjes gingen langzamerhand over in gerichte keuzes van een jonge vrouw.

De verhuizing van het Hollands dorpje naar de grote stad was een grote stap, toch had Bart geen moeite het afscheid nemen van Louise. De vele jaren aan opvoeding en zorgzaamheid wierpen vruchten af, een opluchting dat ze zelfstandig (dus zonder haar ouders) de wereld ging verkennen.

Als christen beschouwde hij deze stap als een waar geschenk uit de hemel. Een week geleden had de ontmoeting met een oude dakloze man hem nog gewezen op de slechte kanten in deze maatschappij. De dakloze man sliep al jaren in een aftandse caravan en verdiende alleen wat de zwerverskrant opbracht. Als spreker in een Pinkstergemeente wist Bart dat God nog niet alle onvoorzienlijke mensen heeft geholpen. Je moet een zekere hoop en vertrouwen hebben van dat wat in de Bijbel staat geschreven. De eerste levensbehoeften waren het begin wilde je kunnen leven, deze dakloze kende dat al jaren niet meer. De schamele twee euro die hij de oude man gaf liet hem even glimlachen. Een spreker die weet dat ieder mens recht heeft op een teken van God had zijn plicht gedaan. In zijn eigen situatie had het lot hem juist vreugde gebracht en daar mocht een beetje trots best van af. Met hard werken alleen kom je er niet, daarvoor heeft God de mens niet geschapen. Om God ook te zien wist hij tijd en aandacht te besteden in kleine dingetjes van elke dag. Als op een doordeweekse dag de wekkerradio afging en het opwekkingslied van Groot Nieuwsradio doorkwam was dat het eerste teken dat hij God had gezien. Een niet alleen de zondagse kerkdienst was het moment van ontferming, juist doordeweeks moest het doorgaan.

En nu, in de auto over de snelweg rijdend, mocht de toekomst van zijn dochter werkelijkheid worden. Een eerste kennismaking in Haarlem zou een goede start zijn in de aanloop naar het studentenleven. Over een kwartier kregen ze de grote Sint Bavokerk in het zicht en mocht het drentelen op deze koopzondag door het centrum beginnen.

De Vastentijd

Frank bezocht de kerk al sinds hij was verhuisd en geloofde steeds meer wat ervoor goeds over werd verteld. Nu hij de 40 jaar was geworden en genoeg had van alle onzin die de consumptiemaatschappij voorschreef, werd het tijd om het tij te keren.

Van huis uit was de rolverdeling niet hetzelfde. Vader was een eenvoudig man die als zoon van een timmerman had geleerd gewoon te doen wat je moet doen, en je niet laten leiden door reclames of wat de Bijbel voorschreef. Moeder was daarentegen als dochter van een pastorale dominee bekend dat het volgen van een geloofsweg je juist op een zalig pad zette. Het hoorde bij het leven!

De verhuizing na zijn studie Theologie naar een eigen appartementje in de stad om sober te leven paste bij hem. In een stad als Amsterdam, waar genoeg keus en alles mogelijk lijkt, was het juist een kunst om zo zuinig mogelijk te leven. Na vijf jaar rond te hebben gekeken was de grote Westerkerk zijn kerkgemeente geworden. Er waren genoeg kerken om te ontdekken tot waar hij zich aangetrokken voelde, wat ontbrak toen hij nog in het Friese Harlingen woonde.

Als moederskindje en zijn Theologische kennis dat in God geloven je ziel kan verrijken was de keuze om zich te laten dopen gauw gemaakt.

Een aantal weken voor Pasen gingen de Veertigdagentijd in dat hem altijd herinnerde aan het gelezen Jesaja hoofdstuk 58, waarin vasten en sabbat werden genoemd.

Deze zondagochtend mocht een volledige onderdompeling in het koude water niet ontbreken. Verzadigd door de klanken van het grote kerkorgel en aangegrepen door de overdenkingen van dominee Zijlstra wilde hij zijn christelijke identiteit niet meer verbergen.

En beseffend dat straks de opstanding van Jezus, na het paasfeest, een vernieuwing inhield voor de mensheid in een wereld vol onrecht en oneerlijkheid was de stap naar de doopceremonie niet moeilijk.

De doopceremonie gaf hem een nieuwe identiteit en hierna zou het bezoeken van een christelijke conferencie gemakkelijker gaan. De christelijke sprekers konden, volgens hem, het geloof verder uitdiepen aangezien ze een of meerdere boeken hadden geschreven en in velen kerken hun mening hadden verkondigd.

Deze volgorde had hij op het verlanglijstje gezet en moest  voltrokken worden.            

De doopsgezinde vuilnisman

Gehoord had Boris er weleens van, maar er niet bij stilgestaan dat dopen je reinigt van zonden. Het zware werk bij de vuilnisophaaldienst namen de meeste tijd in van zijn leventje. Sinds die jaren had een vrouw intrek genomen in zijn huishouden en waren er twee dochtertjes geboren. Om hen een zorgeloos bestaan te geven was hij sinds twee jaar tot manager van de SITA opgeklommen. Geen slecht verdienend beroep. Vrouw Katja had een vrolijk karakter en stond overal voor open, bovendien had ze doorzettingsvermogen om zaken te volbrengen, wat hij vaak links liet liggen. Hiermee was de opvoeding van dochters Chantal en Sara in goede handen. Slechts op één punt hadden Katja en hij een meningsverschil. Wanneer Boris op zondagochtend naar de viering in de Bonifatiuskerk ging, wilde zij absoluut niet mee.

Van jongsafaan hadden zijn ouders hem meegenomen naar kerkdiensten. Zijn ouders konden net rondkomen in hun armzalige leventje en dus was het bidden voor een beter leven en de preek van de dominee belangrijk. Toen hij het ouderlijk huis verliet had hij zelf zijn geliefde kerk gevonden. Daar was Katja niet mee opgegroeid, zij las veel liever boeken over het christelijke geloof i.p.v. iedere zondag met hem mee te gaan. Het was haar kijk op het geloof! Chantal en Sara stonden gelukkig wel open en hadden al een dienst beleefd, ondanks dat ze nog weinig begrepen wat de dominee de kerkgangers toesprak.

Toch ging er a.s. zondag voor Boris een nieuwe wereld voor hem open. Christus zou hem een nieuw leven geven. Hij kende bijna de hele Bijbel uit zijn hoofd, bij Mattheus 28 vers 19 en Handelingen 2 vers 38 had hem genoeg inspiratie geven om zich te laten dopen. Een twijfel om de handeling niet te verrichten was er niet meer. Het recht dat alleen de Mensenzoon had om op te stijgen naar de hemel uit Johannes 3 vers 13 gaf duidelijk aan dat God er de hand in had. Gezien Boris de zondagse dienst als heilig beschouwde en zich nog niet eerder had laten dopen moest het er een van komen. Niet alleen maar bidden om alle oneerlijke en vervelende momenten, maar jezelf over te geven als kind van God en opnieuw herboren te worden. In Galaten 3 vers 26 werd het duidelijk bevestigd. Katja wilde ook hier geen enkel belang te zien waarom haar echtgenoot ondergedompeld moet worden in doopwater. Schrijvers als Tim Keller en Wilkin van der Kamp hadden genoeg boeken geschreven, die ze per se allemaal wilde lezen.

Werkelijk niets zou de dopelingen een volwaardig nieuw leven in de weg staan. Dochters Chantal en Sara waren wel benieuwd hoe pappa werd herboren na het onderdompelen in het badwater.

In tegenstelling tot het grote banket met koffie/theetafel dat door velen vrijwilligers werd voorbereid, hadden de degenen die de dopelingen begeleiden in hun val wel ervaring met kerkelijk werk. De scheiding tussen de dagelijkse realiteit en herboren worden in de doopdienst moest eens en voor altijd duidelijk worden. Later zou Katja na haar eindeloze leesdrift er wel achter komen dat je christelijke identiteit juist in kerkdiensten werd gevormd.

De verwarrende mens

Bestaat er een geloof dat mensen apart zet of langs de zijlijn de sportwedstrijd moet volgen? Het christendom behoort niet tot die categorie, want God wordt mens en de schepper wordt gekruisigd. Zelfopoffering is een belangrijk gegeven binnen het geloof. Jezus wordt als geneesheer en koning alom geprezen, de kruisiging en opstanding gelden pas aan het einde van zijn leven.

In deze verwarrende wereld worden we geleid door wat de media ons voorschotelt. Dankzij radio/tv en internet is het nieuws van dichtbij en veraf normaal geworden. In die verwarring bespeuren we ook een groep dertigers die duidelijk onderscheid ziet tussen het O.T. en N.T.

De menig over het geloof beleven is ook duidelijk zichtbaar in de kerken. Steeds meer kerkgangers, met inbegrip de dertigers, ontdekken dat de kerk niet de belangrijkste plek van het christendom is. De Bijbel kan thuis gelezen worden, voor de beleving hoef je niet per se naar een kerkdienst. Of je bezoekt meerdere kerken, aangezien de onderlinge verschillen in het christendom beleven klein zijn geworden. Tegenwoordig is die keuze veel vanzelfsprekender geworden dan vroeger. En daarmee dus nog verwarrender. Wat moet ik kiezen? 

De Bijbel bestaat uit twee testamenten. Wat verschil zie jij hierin?

De aandachttrekker in India

Voor Erica was het een uitstapje of liever nog een korte vakantietrip. Met het kerkgroepje van zeven man ging ze naar India om een dorpje met weeskinderen te bezoeken. En niet te vergeten een stukje van het Himalaya gebergte beklimmen. Dat ze daarbij leed aan hoogteziekte kon haar weinig schelen. Dit moest ze maar overwinnen. In het vliegtuig baden ze als groepje dat de weeskinderen in het nieuwe tehuis beter konden wonen en dat mocht een goede stap betekenen in een ontwikkelingsland. D eerste overnachting na aankomst op het vliegveld zou nog niet in het dorpje zijn, ergens meer afgelegen niet van het Himalaya gebergte. Ze had van tevoren, in Nederland, een vreemde slaapplaats gevonden, India had velen afgelegen dorpjes, waarom moesten ze per se bij dat Reuzengebergte in aftandse hutjes slapen? Toch had ze er mee ingestemd, een beetje avontuur beleven was haar niet vreemd.

Bij aankomst op het vliegveld van Mumbai stond de Indische reisleider, die hen zou bijstaan op de korte vakantietrip, klaar met de open jeep. De terreinbanden en carrosserie zonder dak zouden haar hopelijk niet laten verbranden in dit hete klimaat. Verkeerd gedacht! Na het verlaten van het vliegveld en het passeren van de wereldstad begon de jeep dusdanig te schuiven over de weg, dat uit slecht asfalt met diepe gaten bestond. Zoals ze al voor het instappen had gezien, keek de reisleider angstig uit zijn ogen, zo had zij haar bedenken gelet op de rijstijl van de man. Ondanks haar bedenkingen leek de waarheid om bijna van de weg te geraken nog net niet uit te komen. Bovendien voelde ze zich beroerd, de hoogteziekte was kennelijk toch begonnen. Op het moment dat ze aan de reisleider wilde vragen om de jeep te laten stoppen, om haar braaksel uit te kotsen, toen ze het eindpunt van het jeeptochtje hadden bereikt. Ze werd bang, want er was geen enkel licht in de omgeving en de angst om te gaan lopen wilde ze vooral niet alleen doen. Als christen had ze genoeg de Bijbel bestudeerd om dat ene vers te herinneren: „U woord is een licht voor mijn voeten en lamp op mijn pad.” In het pikkedonker gaf alleen de zaklantaarn een miezerig schijnsel op het wandelpaadje waarover ze de reisleider moest volgen.

Na ongeveer vier kilometer door het duister kwamen ze bij de slaaptentjes aan de rand van het gebergte. Pas de volgende dag besefte ze dat het weggetje terug naar de jeep langs diepe ravijnen liep, en de reisleider hen in een risicovolle onderneming had geleidt. Het ritje naar het dorpje bereikte ze vroeg in de middag en na het kennismaken met de dorpsbewoners, besloot ze zich terug te trekken op haar nette kamertje in het gastenverblijf. Ze moest per se bidden dat God haar bij zou staan een gezegende vakantietrip zou geven. Maar bovenal had ze een prangende vraag na wat ze gisteravond in de jeep ha d ervaren. „Vindt U mij een aandachtstrekker” vroeg ze met hardop met gesloten handen. Het antwoord liet niet lang op zich wachten. „Ja, want zo ben je gemaakt!” Nog verbaasd had ze nu tenminste de zekerheid met een gerust hart de vakantietrip voort te zetten. Ze voelde zich gereinigd in een warm bad en bijgestaan door een engeltje die haar de juiste weghad gewezen. Ze wilde na deze openbaring van God haar licht verspreiden onder haar reisgenoten en vooral naar de weeskinderen toe. En niet te vergeten, het laatste groepje had recht op voldoende aandacht van het Nederlandse kerkgroepje.

Huis en Haard

We schrijven een paar honderd jaar voor de christelijke jaartelling. In het toenmalige koninkrijk van David wordt een voorspelling bekrachtigd die ook uitkomt: de stad Jeruzalem wordt geheel vernietigd zodat het volk naar elders moet verhuizen. Na zeventig jaar keren ze terug naar de stad om het weer vanaf de grond af op te bouwen.
Om het veilig en comfortabel te hebben verlangen we allen naar een eigen plekje. De term Huis en Haard is daarop veelzeggend. In ons huis vinden we geborgenheid en dankzij de haard, tegenwoordig de centrale verwarming, erbij is er gezelligheid te vinden. Wanneer we ons onderkomen gedwongen moeten verlaten wegens een overstroming of felle storm is dat niet makkelijk. Wat zal er straks nog over zijn van het bakstenen huis?

Tijdens de verwoesting van het toenmalige Jeruzalem heeft het volk het verkeerd aangepakt. De keuze om na velen jaren terug te keren en hun woningen te herbouwen voldoet niet aan wat Christenen het Geestelijk Huis noemen. Je kunt een afgebrand of verwoest huis wel herbouwen, maar daarmee is het volk van Israël niet tegemoet gekomen aan wat God bedoeld heeft.

Ons aardse bestaan anno 2018 bestaat voornamelijk uit je safe voelen in je huis en er een drukke agenda op na houden. Alleen de liefde voor het Geestelijk Huis vergeten we zo vaak: de relatie met God die versterkt wordt. Het is eigenlijk samen te vatten in een hoge en lage podiumplaats. De hoogste plek is voor het geestelijk huis, een plekje lager komt je privéleven met familie en kennissen, op het laagste plekje komt de kerk, waar het Huis van God tot leven komt. Het aardse leven geven we een apart plaatsje.

De relatie met God komt tot wankelen, aangezien we afgaan op ons vertrouwde leventje. Laten we daarom één dag per week vrijmaken om dat Geestelijk Huis van God vorm te geven. God verdient het ook dat er naar Hem wordt geluisterd. In de Petrusbrief staat een toepasselijke zin dat er goed bijpast: "Samen zijn jullie de mensheid, Gods tempel."

Waarvoor zou jij een verhuizing overwegen?