Henk wist niet exact
wat hij komende zondagmorgen zou spreken tijdens de kerkdienst. Als spreker had
hij de afgelopen 25 jaar velen kerken bezocht en veel meningen aangehoord.
Daardoor wist hij wat de Pinkster- en Evangelische gemeentes het onderwerp STILTE
nauwelijks kende.
Vooral de
katholieken kom hij waarderen in de manier waarop de hosties en wijn werden
opgediend en zo het avondmaal werd herdacht. En al die Bijbelse taferelen in
hun kerken, waren voor hem de laatste jaren niet interessant meer.
Met het
Pinksterfeest wisten allen kerkgemeentes dat God de Geest is en Jezus de
eeuwige vader heeft. Henk vond Jezus zelfs een advocaat die voor God de rechter
verantwoording moest afleggen. Jezus verdedigde niet zichtbaar de mensen, hij
attendeerde en onderwees ze over het koninkrijk van God.
Terugkomend op zijn
spreektijd in de Oase kerk zou iedere kerkganger duidelijk moeten weten dat
alleen zingen en allerlei visies erop nahouden niet het belangrijkste was. De 2
minuten stilte in de kerkzaal kon voor verandering zorgen dat hij allen op het
hart wilde drukken. En het liefst ook de erop volgende werkweek mochten er op
de gekste tijden stiltes ingelast worden. Stiekem genoot hij al van de
spreektijd waarin de Pinkstergangers moest worden omgevormd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten